Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022

Συνέντευξη


 https://goniaxalarosis.gr/2022/02/06/%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%ae-%cf%84%ce%b1%cf%87%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b7-%cf%8c%ce%bb%ce%b1-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%af%ce%bc%ce%b7%ce%bc/

Δευτέρα 19 Απριλίου 2021

23 Απριλίου - Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου


 



Ώρες ατέλειωτες σκυμμένη πάνω από ένα λευκό τετράδιο δίχως να μπορώ να γράψω το παραμικρό. Το σώμα ακίνητο, εγκλωβισμένο, μέσα στον παραλογισμό της αδράνειας. Γύρω μου σκόρπιες σημειώσεις, σχεδιαγράμματα, μπερδεμένες φράσεις και συναισθήματα.

Αδιέξοδο…

Κι ενώ οι ήρωες που διάλεξα αρχικά, προσπαθούν να μου μιλήσουν, δεν ακούω τίποτα, παρά μόνο τον ήχο από τους δείκτες του ρολογιού που χτυπούν μονότονα για να μου υπενθυμίζουν πως ο χρόνος τρέχει, δε μου χαρίζει δεύτερη ευκαιρία. Κι όλα μένουν πίσω. Δουλειές, υποχρεώσεις, φιλίες… Κι εγώ ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν, μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, ψάχνω τον τρόπο να τιθασεύσω τις λέξεις που έχουν κατακλύσει το μυαλό μου.

Κενό…

Κι έρχεται επιτέλους η επιφοίτηση από μια απειροελάχιστη μονάχα αφορμή, ένα ανεπαίσθητο κάλεσμα της έμπνευσης και όλα αλλάζουν κι αρχίζουν να παίρνουν μορφή. Κι ο χρόνος σταματάει, μετατρέπεται σε σύμμαχό μου και τα πάντα γύρω μου φαντάζουν διάφανα, αόρατα. Είναι η στιγμή που η πένα γίνεται καράβι και πλέει σε μακρινά πελάγη, σε μέρη ονειρεμένα, σε μαγεμένους προορισμούς και δε θέλω να επέλθει ο γυρισμός γιατί χάνομαι μέσα σε αυτή τη μαγεία και γίνομαι κομμάτι της ιστορίας της. Έτσι περνούν οι μέρες, οι μήνες και δεν επιθυμώ να σταματήσω παρά μόνο όταν ολοκληρωθεί αυτό που έχει γεννηθεί μες στο μυαλό μου.

Λύτρωση…

Κι ύστερα μπαίνουν στο κάδρο εκείνοι, οι αφανείς ήρωες. Ο εκδότης, ο επιμελητής, ο σχεδιαστής εξωφύλλου, όσοι εργάζονται στο τυπογραφείο, στην προώθηση, οι άνθρωποι των βιβλιοπωλείων κι αναλαμβάνουν δράση.


Έτσι χτίζεται ένα βιβλίο...

Αρκεί μονάχα μια λέξη.

Τυπωθήτω...

Τι μαγική λέξη...!!

Και μετατρέπεται με αμέριστη αγάπη το όνειρο σε πραγματικότητα.

Και τέλος, φτάνει σε σένα, το παίρνεις στα χέρια σου, το αγγίζεις, ακουμπάς κάθε πτυχή του, κάθε πτυχή του που μιλάει στην καρδιά σου και η μυρωδιά του σε γεμίζει με αγαλλίαση.

Γιατί το βιβλίο είναι ένας αθώος έρωτας, είναι αγάπη, φως, γνώση, διδαχή. Είναι απόλαυση, ηρεμία, ανάγκη για διέξοδο, διαφυγή απ’ ό,τι σε φοβίζει. Είναι συντροφιά, παρηγοριά σε κάθε τι που σε βασανίζει. Το βιβλίο είναι ένας ολόκληρος κόσμος, καθώς μέσα από τις σελίδες του έχεις την ευκαιρία να ζήσεις πολλές ζωές και να ταξιδέψεις σε μέρη στα οποία δε θα μπορούσες να βρεθείς με άλλον τρόπο.

Άνοιξε ένα βιβλίο και αφέσου στις σελίδες του, πάρε πνοή από τις λέξεις του να βρει καταφύγιο η καρδιά σου.

Το βιβλίο είναι η τροφή της ψυχής…

                                                                                                                                                    Φωτεινή Ταχατάκη

23 Απριλίου - Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.

Κυριακή 21 Μαρτίου 2021

Κάτω απ' το φως του ήλιου.

 Το αυτοκίνητο κατάπινε τα χιλιόμετρα κι εκείνη περιχαρής ανέπνεε τον καθαρό αέρα που έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη όπως θα ήταν στο εξής και η ζωή της... Αφού κατάφερε και βγήκε ζωντανή από τα χέρια αυτού του τυράννου που πριν τέσσερα χρόνια επέλεξε για σύζυγό της, όλα είχαν πάρει πλέον τον δρόμο τους. Τον σωστό δρόμο, τον δρόμο της ανακούφισης, της ευτυχίας, της ελευθερίας.

Δεν ήξερε τότε, δεν είχε φανταστεί…

Τον πρώτο χρόνο όλα έμοιαζαν μαγικά, ανέλπιστα. Είχαν το χρώμα του έρωτα, το άρωμα της αγάπης. Ύστερα ήρθε η ζήλια και φώλιασε στην καρδιά του και αυτή τον έκανε να μοιάζει με κάποιον άλλο, ένα θηρίο άγριο που δεν είχε ούτε φραγμούς, ούτε
όρια. Η αδικία εισέβαλε σε κάθε πτυχή του κορμιού της κάθε φορά που την υποψιαζόταν χωρίς ουδέποτε να έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα ώστε να την αμφισβητεί· αυτού του κορμιού που έμοιαζε κουρέλι στα χέρια του όταν ξέσπαγε
μανιασμένος εναντίον της.

Οι γονείς της ανίδεοι, καθώς έμεναν μίλια μακριά και ποτέ δε θέλησε να τους αποκαλύψει το μαρτύριο που βίωνε, μην τους στενοχωρήσει. Δική της ήταν εξάλλου η επιλογή, δικό της και το τίμημα… 
Τα πεθερικά της έσπευδαν πάντα να
δικαιολογήσουν τον μονάκριβό τους και να ρίξουν σε εκείνη την ευθύνη.
«Κάτι θα έκανες κι εσύ…» της έλεγε η πεθερά της και η ζωή της φάνταζε ακόμα
πιο μαύρη.

Οι πόνοι στο σώμα κάποτε περνούσαν, μέχρι να έρθει η επόμενη φορά… Ο πόνος στη ψυχή όμως μεγάλωνε μέρα με τη μέρα και ο έρωτας με τον καιρό έσβηνε, χανόταν. Όχι, δεν τον μισούσε, όμως ένιωθε απογοητευμένη και κυρίως παγιδευμένη,
εγκλωβισμένη σε μία κόλαση που μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να τη βοηθήσει να δραπετεύσει. Φοβόταν να τον εγκαταλείψει, έτρεμε για τη ζωή της· είχε γίνει πολύ επικίνδυνος, κάθε ξέσπασμά του ήταν χειρότερο από το προηγούμενο.
Όταν συνέβη για πρώτη φορά, τον συγχώρεσε, αντιμετωπίζοντας τη μεταμέλεια
στο πρόσωπό του, τα υγρά του μάτια, τα παρακάλια του για μία δεύτερη ευκαιρία και τις υποσχέσεις του, οι οποίες στο μέλλον αποδείχτηκαν κούφιες, ψεύτικες…

Σε κανέναν δε μιλούσε γι’ αυτό. Κανείς δε γνώριζε τι συνέβαινε τρία ολόκληρα χρόνια πίσω από τις κλειστές πόρτες του σπιτιού τους, μέχρι που εμφανίστηκε στη ζωή της μια φίλη απ’ τα παλιά. Μετακόμισε στην πόλη τους για επαγγελματικούς
λόγους και ξαναέσμιξαν έπειτα από χρόνια.
Πιάστηκε από πάνω της, σαν τον διψασμένο που ψάχνει απεγνωσμένα για νερό.
Της είπε τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια, μόνο και μόνο να αδειάσει την ψυχή της, μα εκείνη τη βοήθησε και με το παραπάνω… Της βρήκε τον καλύτερο δικηγόρο, μαζί έτρεξαν στο αστυνομικό τμήμα, αφού μίλησαν πρώτα με την υπεύθυνη του Συλλόγου Προστασίας Κακοποιημένων Γυναικών. Όλα οργανώθηκαν με απόλυτη μυστικότητα και έφτασε η στιγμή που θα έφευγε, με τη βοήθεια της φίλης της, για πάντα από κοντά του.
Δεν υπολόγισαν όμως ότι εκείνος θα το μάθαινε νωρίτερα, πριν προλάβει να φύγει εκείνη από το σπίτι…

Μπήκε με άγριες διαθέσεις στο δωμάτιό τους, την ώρα που έκλεινε τη βαλίτσα της. Άρχισε να βρίζει και να τη χτυπάει με όλη του τη δύναμη. Η φίλη της κατάφερε να ξεφύγει και να ειδοποιήσει τους αστυνομικούς, οι οποίοι έσπευσαν να τη γλυτώσουν
από τα χέρια του και να τον συλλάβουν.
Έξι μέρες νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο με κακώσεις σε διάφορα σημεία του σώματος, μα όταν πήρε εξιτήριο όλα είχαν πάρει το δρόμο τους χωρίς να χρειαστεί να ασχοληθεί η ίδια.

Εδώ και τρεις μήνες ήταν ελεύθερη και είχε επιστρέψει και πάλι στους γονείς της, στον τόπο που μεγάλωσε και που τόσο αγαπούσε, πίσω στην μητρική αγκαλιά που έβρισκε γαλήνη η ψυχή της. Μα η σημερινή μέρα ήταν ξεχωριστή. Το διαζευκτήριο μέσα στην τσάντα της, της έδινε το δικαίωμα να αντιμετωπίζει αυτή τη μέρα σαν
γιορτή.
Πάρκαρε το αυτοκίνητό της δίπλα στην άμμο και κατέβηκε να απολαύσει το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, κάτω απ’ το φως του ήλιου.
Εκεί, σ’ αυτή τη θάλασσα θα έπνιγε το παρελθόν της, αυτός ο ανοιξιάτικος ήλιος θα φώτιζε και πάλι τη ζωή της. Μια ζωή χωρίς φόβο, ξέγνοιαστη.

«Θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες και θα τις ζήσω όλες μία προς μία!» Φώναξε μέσα της και πέταξε ένα βότσαλο στο νερό για να επισφραγίσει την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό της. 

                                            ✍ Φωτεινή Ταχατάκη 
                                       

Παρασκευή 5 Μαρτίου 2021

6 Μαρτίου. Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.


Ο Μανώλης...

Ο Μανώλης ήταν ένα παιδί ευαίσθητο, συνεσταλμένο, που αγαπούσε τη φύση, τα ζώα, τους ανθρώπους, τη μουσική και το διάβασμα.
Δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός, μα ήταν ευγενέστατος.
Αυτά ήταν ελάχιστα από τα πολλά προτερήματα του χαρακτήρα του και αυτοί ήταν κάποιοι από τους λόγους που τον έκαναν ξεχωριστό στα μάτια των γονιών του, οι οποίοι τον λάτρευαν. Ταυτοχρόνως όμως, αυτοί ήταν και οι λόγοι που στο σχολείο γινόταν στόχος.
Στόχος από τη <<συμμορία>>, όπως όλοι τους αποκαλούσαν. Γιατί όλοι γνώριζαν εκείνα τα "ζωηρά" παιδιά, που μην έχοντας δική τους αξιόλογη ζωή, στρέφονταν εναντίον κάθε αδύναμου για να διασκεδάσουν την πλήξη τους.
Συμμαθητές στο Δημοτικό αλλά και αργότερα στο Γυμνάσιο, έκαναν τη ζωή του δύσκολη με προσβολές, βρισιές και χτυπήματα σε κάθε ευκαιρία, δίχως ίχνος ντροπής, χωρίς μεταμέλεια, γιατί κανείς δεν τους δίδαξε τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Κι εκείνος υπέμενε κάθε ταλαιπωρία καθώς δεν είχε ποτέ το θάρρος να αμυνθεί ή να μιλήσει τουλάχιστον σε κάποιον μεγαλύτερό του.
Στους γονείς του δεν είχε πει το παραμικρό γιατί δεν ήθελε να τους λυπήσει. Κρατούσε τα πάντα μέσα του και έψαχνε μόνος του να βρει διεξόδους διαφυγής ώστε να λύσει τα προβλήματά του. Κανείς όμως δε βρέθηκε να του εξηγήσει πως το πρόβλημα το είχαν οι άλλοι και όχι εκείνος...
Ο Μανώλης ήταν ευτραφής γιατί στο φαγητό εκτόνωνε όλο του το άγχος.
Σχολείο δε σκέφτηκε ποτέ να αλλάξει καθώς τότε θα έπρεπε να ομολογήσει στους δικούς του τους λόγους που επιθυμούσε κάτι τέτοιο.
Ο Μανώλης στο Λύκειο έγινε Μάνος, για να σηκώσει ανάστημα και να ξορκίσει τους δαίμονες, τον φόβο, τους εφιάλτες που στοίχιωναν τις νύχτες του.
Έπεισε τους γονείς του να του αγοράσουν καινούργια ρούχα, συμβατά με τη μόδα της εποχής. Όχι για να τον προσέξουν, το αντίθετο. Να γίνει ένα με τη μάζα και να μπορεί να κρύβεται μέσα σε αυτήν, να πάψουν να τον ενοχλούν.
Γράφτηκε σε μία ομάδα μπάσκετ, έχασε κιλά και αποδείχτηκε άριστος και σε αυτό το άθλημα. Όμως η <<συμμορία>> ήταν και πάλι εκεί. Διαφορετική από αυτή του σχολείου αλλά ίδια και χειρότερη στις συμπεριφορές.
Τον στρίμωχναν στα αποδυτήρια, τον απειλούσαν, του "έχαναν" πράγματα απ' το σακίδιό του, του έβαζαν το κεφάλι κάτω από τη βρύση με το παγωμένο νερό, κι όλα αυτά επειδή τον παίνευε ο προπονητής πριν και μετά από κάθε αγώνα.
Μπορεί να άλλαξε όνομα και εμφάνιση, μα στη ζωή του δεν άλλαξε τίποτα ουσιαστικό. Ο χαρακτήρας του έμεινε αμετάβλητος και οι βασανιστές του ανυποχώρητοι.
Ο Μάνος έβαλε τέλος στη ζωή του λίγες ημέρες πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο...

*Μάθε στα παιδιά σου τον σεβασμό για τον συνάνθρωπο. Δείξε στα παιδιά σου έμπρακτα πως όλοι είμαστε ίσοι.*

                                            ✍  Φωτεινή Ταχατάκη


Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2021

Έναν χρόνο μετά...


Σήμερα έκλεισε ένας χρόνος από την εμφάνιση του Κορονοιού στην Ελλάδα... 

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος μέσα στον φόβο, στην ανοχή, στη θλίψη...

Έναν χρόνο μετά, οι μάσκες αυξήθηκαν, εξακολουθώντας να κρύβουν τα χαμόγελα...
Έναν χρόνο μετά, τα αντισηπτικά πλήθυναν θέλοντας να μας προστατεύσουν περισσότερο...
Έναν χρόνο μετά, μετράμε απώλειες τραγικές...
Έναν χρόνο μετά, η κούραση, το άγχος, η οργή είναι κι αυτά αυξημένα όπως τα κρούσματα...

Εδώ και έναν χρόνο οι αποστάσεις μας γονάτισαν, ο Έρωτας χάθηκε ανάμεσά τους. Τα θέλω των παιδιών, οι εφηβικοί στόχοι...

Έναν χρόνο μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει...Είμαστε ακόμα εδώ και πολεμάμε τον αόρατο εχθρό...
Έναν χρόνο μετά, καλούμαστε να αντέξουμε και πάλι γιατί έπεται συνέχεια...
Έναν χρόνο μετά, αξίζει να προσπαθήσουμε πιο δυνατά για να φτάσουμε στον δρόμο προς την ελευθερία...


Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2021

Άγιος Βαλεντίνος;;

 

  Ποτέ δε πίστεψα στη μέρα ετούτη. Τη θεωρούσα πάντοτε ανούσια και μέσα μου τη χλεύαζα. Όχι γιατί δε πιστεύω στον έρωτα, τουναντίον... Ανέκαθεν θεωρούσα πως ο έρωτας είναι από μόνος του γιορτή. 

  Δε χωράει το μεγαλείο του μονάχα σε μία μέρα, σε μία συγκεκριμένη ημερομηνία, σε ελάχιστες μόνο ώρες. Ο έρωτας είναι πνοή ζωής, είναι ευτυχία, είναι το δυνατότερο συναίσθημα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Είναι αυτός που δε θα σε αλλάξει αλλά θα σε ελευθερώσει, εκείνος που πιθανόν να σε τρομάξει αρχικά μα είναι ο ίδιος που θα σε διδάξει. Ίσως να μην κρατήσει για πάντα, όμως θα σου προσφέρει χιλιάδες αναμνήσεις.

  Πολλοί τον συγχέουν λανθασμένα με τη θλίψη, την απογοήτευση, την πτώση, την απόγνωση, τον θάνατο. Όχι, δεν είναι αυτός ο έρωτας. Εκεί μπερδεύονται άλλα συναισθήματα όπως ο φόβος, η ζήλια, ο εγωισμός. Ο έρωτας μόνο χαρά μπορεί να δώσει και ο καθένας θα πρέπει να είναι καθάριος κι απαλλαγμένος από οτιδήποτε σκοτεινό για να τον λάβει, να τον ζήσει, να τον δεχτεί και να θαυμάσει τη δύναμή του.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2020

Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών

 


  Μην κλείνεις τ' αυτιά σου στις κραυγές των φίλων, των συγγενών, που σου λένε να φύγεις, να τρέξεις, να σωθείς. Μην αγνοείς το νοιάξιμό τους, τους φόβους τους, τις συμβουλές τους. Εκείνοι βλέπουν! Αυτό ακριβώς που βλέπεις κι εσύ αλλά δε θέλεις να παραδεχτείς, να συνειδητοποιήσεις.   Σταμάτα επιτέλους να εθελοτυφλείς, σταμάτα να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα. Ποτέ δε θα αλλάξει, κι αν αλλάξει θα είναι προς το χειρότερο. Φύγε όσο είναι καιρός, ζήτα βοήθεια, πάρε τη βοήθεια που σου προσφέρεται. Δεν είσαι μόνη σου, μη φοβάσαι. Υπάρχει λύση, υπάρχει τρόπος να το τελειώσεις όλο αυτό, να γλυτώσεις.   Επώδυνα, ναι! Δύσκολα, σίγουρα! Μα θα περάσει. Θα τα καταφέρεις αρκεί να το πάρεις απόφαση. Θέλει δύναμη ψυχής, θέλει προσπάθεια, θέλει κόπο, μα θα τα καταφέρεις. Αρκεί να κλείσεις τ' αυτιά σου στα παρακάλια του, στα θετρινίστικα 《Σ' αγαπώ》 του, στις φωνές του που ως άλλες Σειρήνες σε κρατάνε δέσμια κοντά του.  Δε σ' αγαπάει. Δεν είναι έτσι η αγάπη, μάτια μου... Πάρε απ' το χέρι τη ζωή που σου ανήκει. Μονάχα σε σένα ανήκει, να το θυμάσαι αυτό. Και οδήγησέ την στη δική σου Ιθάκη. 

                                        Φωτεινή Ταχατάκη

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2020

Κυκλοφορεί!!

 

Δεν ήθελε να παραδεχτεί ποτέ την αδυναμία της, τη δειλία της, να πει μια κουβέντα παραπάνω, να αντιμιλήσει ή να αρνηθεί…

Αυτή ήταν η Αρετή. Αρετή σκέτο, δίχως τόλμη αλλά με μεγάλη καρδιά. Από μικρό παιδί δεν ήθελε να εναντιωθεί στους δικούς της με αποτέλεσμα να ορίσουν εκείνοι το μέλλον της στο πλευρό ενός άντρα που δεν αγαπούσε. Παρόλα αυτά, η Αρετή ανέλαβε το τίμημα που της αναλογούσε, μεγάλωσε τα παιδιά της και κάπου στο τέλος, παραδέχτηκε πως όλα μας τα λάθη τα πληρώνουμε. Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’70, η οικογένεια της Αρετής θα γνωρίσει την αγάπη, τον θυμό, την απώλεια και την προδοσία. Μεταξύ Ελλάδας, Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών, οι ήρωες του βιβλίου πληρώνουν καθημερινά το τίμημα των επιλογών που τους αναλογεί. Παίζουν το καλύτερό τους χαρτί…. Άλλοτε κερδίζουν και άλλοτε χάνουν αλλά μέσα από τις δυσκολίες νικήτρια βγαίνει μόνο η ζωή…

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2020

Στοχασμοί της στιγμής...



  Και έρχεται, λένε, μια καταιγίδα που θα σαρώσει πολλά στο πέρασμά της. Λίγο πριν αποπνεύσει ο Ιούνιος. Μα την περιμένεις, το γνωρίζεις από τις προηγούμενες μέρες, το έχουν πει οι ειδικοί. Μα και να μη το ξέρεις, το διαισθάνεσαι, ο καιρός δείχνει σημάδια. Και προετοιμάζεσαι καταλλήλως, κλείνεις παράθυρα, μαζεύεις ό,τι πρέπει να μαζευτεί...
  Με το κακό που έρχεται αναπάντεχα και σε βρίσκει απροετοίμαστο, εκεί τι γίνεται; Προς τα πού να τρέξεις για να σωθείς; Αυτό που σε κάνει να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, που σου κόβει την αναπνοή, που σου στερεί το χαμόγελό σου... Αυτή η καταιγίδα που δεν την περιμένεις και έρχεται για να ισοπεδώσει ό,τι έχεις μέσα σου, αλλά ούτε φαντάζεσαι τι θα αφήσει πίσω της μόλις κοπάσει.
  Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος είναι αυτός που θα δώσει τη λύση. Θα φέρει μαζί του, αργά ή γρήγορα, τον ήλιο που θα ζεστάνει καρδιές και θα στεγνώσει τα κατάλοιπα της συμφοράς. Γιατί ως γνωστόν, ύστερα από τη μπόρα, έρχεται μια τρανή λιακάδα...
     
                                            Φωτεινή Ταχατάκη 

Δευτέρα 6 Απριλίου 2020

Ημέρες... καραντίνας.

  Οι μέρες που βιώνουμε είναι δύσκολες. Παράξενες, πρωτόγνωρες. Σαν κάποιος να πάτησε ένα γιγάντιο κουμπί και πάγωσε τον χρόνο, αφήνοντάς μας αδρανείς να κάνουμε κύκλους γύρω απ' τον άξονά μας για να γελάει χαιρέκακα με τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις μας, ως τιμωρία που αφεθήκαμε σε μια σίγουρη καθημερινότητα και θεωρήσαμε τα πάντα δεδομένα.
   Η κάθε μέρα ίδια και απαράλλακτη με την προηγούμενη πάνω στην τροχιά ενός φαύλου κύκλου, να δοκιμάζεται η υπομονή και η πίστη μας και να αναρωτιόμαστε ποτέ θα επέλθει ένα τέλος. Αίσιο ή κακό, κανείς δε το γνωρίζει... μόνο περιμένουμε.
   Η αναμονή αυτή κρύβει κινδύνους. Κάποιοι θα πέσουν στην παγίδα της και θα κάνουν λάθη. Λάθη που ίσως κοστίσουν ακριβά στους ίδιους και όχι μόνο. Άλλοι θα βγουν αλώβητοι από τον κυκεώνα αυτού του παραλογισμού, έχοντας σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα συνεχίσουν ακριβώς από 'κει που είχαν αφήσει τη ζωή τους, πριν τον εξαναγκαστικό εγκλεισμό τους.
   Το σίγουρο είναι πως ύστερα από τη λήξη της απομόνωσης όλοι μας θα δούμε τις στιγμές με άλλη ματιά. Θα έχουμε μάθει να εκτιμούμε τα απλά, να αγαπάμε τα ασυνήθιστα, θα ξέρουμε πλέον πως τα καλύτερα δώρα έχουν όνομα... Ελευθερία, Φύση, Αγκαλιά... Ζωή! 
                                             Φωτεινή Ταχατάκη 

Τετάρτη 22 Μαΐου 2019

Έρχεται τον Ιούνιο...

Κάποιοι το ονομάζουν τύχη ή πεπρωμένο, άλλοι πάλι θέλημα Θεού και άλλοι συνωμοσία του σύμπαντος. Το σίγουρο είναι πως κάποιος κινεί τα νήματα και μας εκπλήσσει τρομακτικά…
Πέντε γενιές γυναικών. Πέντε εύπορες οικογένειες. Όλες καθοδηγούμενες από τη μοίρα και τα παράξενα παιχνίδια της.
Ο πόλεμος του 1940, οι σεισμοί του 1981 και του 1999, δυνατοί έρωτες και ένα γράμμα ξεχασμένο σε ένα πορτοφόλι που θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη ζωή της Αλκυόνης.
 Η συνονόματη εγγονή της, ύστερα από πολλά χρόνια, θα βιώσει σχεδόν την ίδια ιστορία της γιαγιάς της. Μόνο που εκείνη δεν θα έχει όμοια κατάληξη και θα πληρώσει τα λάθη του παρελθόντος…

Δευτέρα 6 Μαΐου 2019

Τα συμβόλαια υπεγράφησαν και μια νέα συνεργασία ξεκινάει.
"Όταν η μοίρα θέλει" στο δρόμο προς την έκδοση.
Ευχαριστώ τις Εκδόσεις Κίτρο για την εμπιστοσύνη. 

Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2018

Ανήμερα Χριστουγέννων.


Μύρισε το σπίτι γιορτές και φέτος. Πορτοκάλι, βούτυρο, κανέλα και γαρύφαλλο.  Το δέντρο στέκει αγέρωχο στολίζοντας το μεγάλο μας σαλόνι και τα λαμπάκια του χορεύουν σε έναν γνώριμο Χριστουγεννιάτικο σκοπό. Το τζάκι καίει τα ξύλα απο νωρίς και η φλόγα τους φωτίζει την ψυχή μου.
Σε λίγο το τραπέζι θα είναι έτοιμο με εορταστική διακόσμηση, γλυκά και πλούσια εδέσματα, συνοδευόμενα απο άφθονο καλό κρασί. Φίλοι και συγγενείς θα μαζευτούμε κι απόψε για να γιορτάσουμε όλοι μαζί τη γέννηση Του. Θα ανταλλάξουμε δώρα και ευχές και όλα θα είναι ζεστά, ξεχωριστά,  υπέροχα.
Μόνο εσύ θα λείπεις πάλι. Η απουσία σου θα δίνει μια γλυκιά θαλπωρή στη γιορτινή ατμόσφαιρα. Πολλές όμορφες αναμνήσεις θα πλανιούνται στο χώρο. Εύχομαι να με προσέχεις απο εκεί ψηλά...

                                         Φωτεινή Ταχατάκη

Σάββατο 27 Οκτωβρίου 2018




                         Εν καιρώ πολέμου.




 Ημερολόγιο...
                                            Σεπτέμβριος 1943


 Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο και βλέπω πως τα σύννεφα έχουν αρχίσει να πυκνώνουν. Από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπάσει καταιγίδα, είναι ολοφάνερο, μα για εμένα δεν έχει καμία σημασία. Ούτε ο ήλιος, ούτε η βροχή μου κάνουν κάποια διαφορά. Το συναίσθημα είναι το ίδιο. Ένα κενό. Μόνο αυτό νιώθω πλέον. Όλα όσα πέρασα είναι τόσο μακριά κι όμως μέχρι τώρα δεν κατάφερα να τα αφήσω πίσω μου, να ξεχάσω…
  Σαν να ήταν χθες θυμάμαι την πρώτη μέρα που χτύπησαν οι καμπάνες της επιστράτευσης. Ηχούσαν περίεργα, αλλιώτικα από άλλες φορές και όλοι τρέξαμε στην πλατεία του χωριού να μάθουμε τι συμβαίνει. Συγκεντρωθήκαμε κάτω από τον μεγάλο πλάτανο και μας ενημέρωσαν πως οι Ιταλοί είχαν εισβάλει στα Ελληνικά εδάφη. Οι άντρες σπεύσαμε στα σπίτια μας να ετοιμαστούμε για την αναχώρησή μας. Η μάνα μου εφοδίασε το σακίδιό μου με ζεστά ρούχα, λίγες κονσέρβες, μήλα, πορτοκάλια, ένα παγούρι με νερό και μισό καρβέλι ψωμί που είχαμε από την προηγούμενη μέρα.
  Φύγαμε βιαστικά για το σταθμό των τρένων. Οι γυναίκες έκλαιγαν γοερά, τα παιδιά το ίδιο και οι νεότεροι άνδρες δεν μπορούσαμε να κρύψουμε τον τρόμο από το βλέμμα. Πού θα πηγαίναμε; Τι θα αντιμετωπίζαμε; Πότε θα γυρνούσαμε πίσω; Πολλά τα ερωτήματα που γεννούσε το μυαλό μας, μα κανείς δεν υπήρχε να μας δώσει απαντήσεις.
  Δε θα ξεχάσω ποτέ τη μάνα μου, που με κόκκινα μάτια από το κλάμα, μου πέρασε έναν χρυσό σταυρό στο λαιμό, παρακαλώντας με να γυρίσω ζωντανός. Λες και ήταν στο χέρι μου, σαν να αποφάσιζα εγώ για τη μοίρα μου.
  Η μόνη μου παρηγοριά ήταν ο πατέρας μου, που λόγω της προχωρημένης του ηλικίας θα έμενε πίσω και θα κρατούσε συντροφιά στη μάνα, για να μην είναι μόνη. Αδέρφια δεν είχα, μοναχοπαίδι ήμουν, όπως και ο φίλος μου ο Σταύρος. Μαζί μεγαλώσαμε, στην ίδια αυλή. Μαζί ματώναμε τα γόνατά μας στο παιχνίδι, παρέα τελειώσαμε το γυμνάσιο, μαζί σκιρτήσαμε για πρώτη φορά για την ίδια κοπέλα, που στο τέλος δεν την κατέκτησε κανείς μας για να μη χαλάσει η φιλία μας. Μαζί απολυθήκαμε από τον στρατό και έπειτα, σχεδόν αμέσως, παρέα φύγαμε για το Μέτωπο. Εκείνος όμως δε φοβόταν, είχε πιο πολύ θάρρος. Σαν εκδρομή έβλεπε την επιστράτευση, σαν να ήταν μια άσκηση από αυτές που μας έκαναν στο στρατόπεδο. Χαμογελούσε συνεχώς και έλεγε αστεία στη μάνα του για να μην κλαίει, μέχρι τη στιγμή που επιβιβαστήκαμε στο τρένο.
  Στριμωχτήκαμε όπως όπως, ώστε να βγούμε στα παράθυρα να χαιρετίσουμε κι από ‘κει τους δικούς μας. Το τρένο ξεκίνησε σφυρίζοντας για άγνωστο σε μας προορισμό. Ξεμάκραιναν σιγά σιγά τα αγαπημένα πρόσωπα, ώσπου χάθηκαν τελείως από τα μάτια μας. Περνούσαμε τα χωριά ένα ένα, χωρίς να γνωρίζουμε πού θα καταλήξουμε. Η διαδρομή μου φαινόταν γνωστή, μέχρι που φτάσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό της Κορίνθου και τότε κατάλαβα. Θα μας πήγαιναν για αρχή στο στρατόπεδο που είχαμε υπηρετήσει οι περισσότεροι από εμάς. Ένα φορτηγό μας παρέλαβε και μας μετέφερε στη στρατιωτική βάση.
  Μείναμε εκεί όλο το βράδυ για να οργανωθούμε και να λάβουμε οδηγίες. Την επόμενη μέρα το πρωί τα Ιταλικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον Ισθμό, μα δε κατάφεραν, ευτυχώς, να καταρρίψουν τη γέφυρα. Το ίδιο βράδυ επιβιβαστήκαμε σε ένα στρατιωτικό όχημα, αφού πρώτα μας μοίρασαν όπλα και σφαίρες, που μας μετέφερε στο λιμάνι της Λεχαίου. Μπήκαμε στο καράβι αρματωμένοι και φτάσαμε το πρωί στο Μεσολόγγι. Από εκεί ξεκινήσαμε με τα πόδια για το Αγρίνιο και ύστερα από μια σύντομη στάση, συνεχίσαμε για την Άρτα. Ο εξοπλισμός στις πλάτες μας ήταν βαρύς και τα σακίδια μας γεμάτα με τρόφιμα και ρούχα. Συνεχίσαμε μέχρι τα Γιάννενα, περπατώντας μέρα και νύχτα ακούραστοι, κάνοντας πολύ μικρά διαλλείματα ώστε να ξαποσταίνουμε. 
Κάποια στιγμή φτάσαμε σε εκείνο το σημείο, στο Καλπάκι, ενώ είχε αρχίσει να σουρουπώνει. Στήσαμε τα αντίσκηνα πίσω από κάτι δέντρα, με τη βροχή να μας δέρνει αλύπητα και τα πόδια μας να βυθίζονται στις λάσπες. Φωνές ακούγονταν από μακριά, ενώ ο ήχος από τα πυροβόλα δε σταματούσε να μας τρυπάει το μυαλό. Ο διοικητής μας, καλός άνθρωπος και πολύ θαρραλέος, μας εμψύχωνε και μας έδινε οδηγίες. Αρχίσαμε να ρίχνουμε κι εμείς όταν ο εχθρός ζύγωνε όλο και πιο κοντά μας.
  Τις πρώτες μέρες τις μετρούσαμε μία προς μία, ύστερα χάσαμε το μέτρημα, τον τόπο και το χρόνο. Τα πόδια μας πονούσαν από τα κρυοπαγήματα, μα ούτε που σκεφτόμασταν να παραπονεθούμε. Ακόμα δεν ξέρω πόσες μέρες πολέμησα… Ήταν μέρες; Ήταν μήνες; Αιώνες μου φάνηκαν εμένα.
  Το κρύο μας χτυπούσε στα κόκαλα και η πείνα μας θέριζε το στομάχι. Τα τρόφιμα τελείωναν κι αυτά που συγκέντρωναν και έστελναν οι γυναίκες από τα γύρω χωριά δεν έφταναν για όλους, έτσι προσπαθούσαμε να χορτάσουμε με καρύδια και χαρούπια που κόβαμε από τα δέντρα.
Ποτέ δε θα ξεχάσω εκείνον τον Ιταλό που βρήκα ένα βράδυ κρυμμένο ένα μέτρο κοντά στη σκοπιά μου. Τον σημάδεψα με το όπλο μου και τον οδήγησα στον διοικητή μου. Εκείνος με διέταξε να του ρίξω κι εγώ το έκανα. Του έριξα, τον σκότωσα. Εγώ, που δεν είχα πειράξει ούτε μυρμήγκι μέχρι τότε στη ζωή μου, έγινα φονιάς ενός παλικαριού που θα τον κλαίει η μάνα του για πάντα. Αλλά έτσι είναι ο πόλεμος… Ύστερα ακολούθησαν κι άλλοι… Το πολυβόλο είχε γίνει προέκταση του χεριού μας και όπου νιώθαμε κίνδυνο, ρίχναμε. Εμείς σ’ αυτούς κι αυτοί σε μας.
  Έτσι άδοξα έφυγε και ο φίλος μου ο Σταύρος. Ένα μεσημέρι που εγώ κοιμόμουν, άκουσα δυο άλλους να φωνάζουν το όνομά του και πετάχτηκα απ’ τον ύπνο μου. Έτρεξα κοντά του και ίσα που πρόλαβα να του κλείσω τα μάτια. Το ξεχωριστό του χαμόγελο έσβησε από τα χείλη του από το βόλι κάποιου Ιταλού. Μερόνυχτα έκλαιγα σαν μικρό παιδί, μην μπορώντας να πιστέψω πως τον έχασα για πάντα. Αυτόν που μου έδινε κουράγιο, αυτόν που δεν είχε νιώσει φόβο.
  Ύστερα απ’ τον θάνατό του έπαψα να φοβάμαι κι εγώ, πείσμωσα, θύμωσα. Στράφηκα εναντίον του εχθρού με περισσότερο σθένος. Και τους νικούσαμε, ναι, αυτό κάναμε, τους νικούσαμε.
Ο στρατός τους υποχώρησε και είχε έρθει η στιγμή να πάμε παρακάτω. Σηκώσαμε τ’ αντίσκηνα και πήραμε το δρόμο προς το βορά. Περάσαμε τα Γιάννενα περπατώντας όλη νύχτα μέσα στη βροχή. Στον πρώτο ποταμό που συναντήσαμε, ήρθαμε αντιμέτωποι με τα Ιταλικά στρατεύματα. Αφού καταφέραμε και τα ρίξαμε μέσα στο ποτάμι, συνεχίσαμε και φτάσαμε μέχρι το Αργυρόκαστρο. Εκεί η νίκη δεν ήταν εύκολη υπόθεση για μας, μα είχαμε θέληση και πίστη, ήμασταν αποφασισμένοι να νικήσουμε και το πετύχαμε. Καταλάβαμε κι αυτό το μέρος. Αμέσως μετά, ο επικεφαλής μας διέταξε να οπισθοχωρήσουμε για να κατέβουμε παραλιακά προς τους Άγιους Σαράντα. Ο σκοπός μας ήταν να κόψουμε δρόμο μέσω ενός ποταμού για να προλάβουμε τους Ιταλούς και να τους ξεγελάσουμε.
  Ο δρόμος ήταν δύσβατος και το νερό βαθύ. Εκεί χάσαμε δύο φαντάρους μας που πνίγηκαν παρασυρόμενοι από τον ποταμό.
Καταφέραμε οι υπόλοιποι με κόπο να περάσουμε το ποτάμι. Φτάσαμε το ξημέρωμα στους Άγιους Σαράντα. Εκεί μας περίμενε ένας ιερέας ο οποίος μας μοίρασε φαγητό, όμως ήταν ελάχιστο και μόνο μια μικρή μερίδα  αντιστοιχούσε στον καθένα μας. Αφού φάγαμε και ξαποστάσαμε για λίγο, τον ευχαριστήσαμε και συνεχίσαμε να περπατάμε με την βοήθεια κάποιων ντόπιων ανθρώπων που γνώριζαν καλά την περιοχή και μας προφύλαξαν από τις απότομες πλαγιές, καθώς ο δρόμος είχε πολλά επικίνδυνα σημεία. Φτάσαμε στη Χιμάρα. Τότε άρχισε να πέφτει το χιόνι πυκνό πάνω στα κεφάλια μας και ο αέρας να φυσάει μανιασμένα. Παρά τη χιονοθύελλα τα Ιταλικά αεροσκάφη άνοιγαν πυρά εναντίον μας. Κάπου εκεί βρήκαμε κάτι χαλάσματα και κρυφτήκαμε για να προστατευτούμε.
  Παραμονές Χριστουγέννων ήταν, θυμάμαι και κάναμε όλοι σα μικρά παιδιά όταν λάβαμε τα δέματα από τους δικούς μας. Γλυκά, ξηροί καρποί, ένα μπουκάλι κονιάκ και φυσικά ένα γράμμα από τον πατέρα μου, η μάνα μου δεν ξέρει να γράφει. Άλλοι είχαν λάβει και ζεστές κάλτσες και φανέλες. Τι κι αν το κρύο μας έδερνε και μας ταλαιπωρούσε; Αυτή η κίνηση αγάπης μας ζέστανε τις καρδιές μας… Μέχρι τη στιγμή που όλα γύρω μου σκοτείνιασαν… Άκουσα τον θόρυβο του αεροπλάνου που πετούσε χαμηλά, ύστερα τον ήχο του βομβαρδισμού και μετά… κενό.

  Ξύπνησα στο νοσοκομείο του Μεσολογγίου. Πόσες μέρες άραγε να ήμουνα αναίσθητος; Όλο μου το σώμα πονούσε αφόρητα. Τα πόδια μου δεν τα ένιωθα. Λίγη ώρα αργότερα διαπίστωσα πως μου τα είχαν κόψει. Ξέσπασα σε λυγμούς. Καλύτερα να μην είχα ζήσει, σκεφτόμουν διαρκώς. Μακάρι να έφευγα κι εγώ όπως ο Σταύρος, παρά σακάτης για την υπόλοιπη ζωή μου.
  Κάθε επιπλέον μέρα στο νοσοκομείο ήταν ένα μαρτύριο για μένα. Ο πόνος κυρίαρχος όλων εκεί μέσα, η θλίψη που αντίκριζα στα μάτια των συμπολεμιστών μου ήταν ανυπόφορη. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι έτρεχαν πανικόβλητοι να κάνουν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για όλους, όμως τα θύματα ήταν αμέτρητα.
  Παραμονή πρωτοχρονιάς ήμουν εκεί μόνος, με τόσο κόσμο γύρω μου, αλλά μόνος. Καλύτερα έτσι, κανέναν δεν ήθελα να δω, κανείς δεν μπορούσε να μου δώσει δύναμη. Δεν είχα ανάγκη από λόγια παρηγοριάς, τα πόδια μου χρειαζόμουν στη θέση τους και αφού αυτό ήταν αδύνατον, δεν ήθελα κανέναν.
  Δεν ξέρω γιατί με κράτησαν τόσο καιρό εκεί μέσα. Έπρεπε να κοιτούν τα τραύματα και να με παρακολουθούν για τυχόν μολύνσεις, μου έλεγαν κι εγώ έκανα σιωπηρή υπομονή μέχρι να φτάσει η ώρα να γυρίσω πίσω.
Το Πάσχα των Ελλήνων με βρήκε κι αυτό μέσα στο νοσοκομείο, παρέα με ένα παλικάρι δίπλα μου είκοσι χρονών, τον Ανδρέα, που τον έφεραν την ίδια μέρα το πρωί. Είχε τραυματιστεί στο χέρι, όχι πολύ σοβαρά. Θα έμενε λίγες μέρες απ’ ό,τι έδειχναν τα πράγματα. Το σπίτι του ήταν εκεί, στο Μεσολόγγι και η μάνα του ερχόταν κάθε μέρα για να τον επισκεφτεί και να τον φροντίσει. Πόσο μου έλειπε η μάνα μου εκείνες τις στιγμές…
  Αυτή η καλή γυναίκα με είδε μόνο μου και με λυπήθηκε και κάθε φορά που ερχόταν για το γιο της, έφερνε και σε μένα πράγματα για να περνάει η ώρα μου, πότε ένα βιβλίο, πότε μια παλιά εφημερίδα που έβρισκε ξεχασμένη στο σπίτι τους… Μια μέρα ήρθε με δύο κομμάτια μπακλαβά και μας τα μοίρασε. Όταν ο γιός της τη ρώτησε που τα βρήκε, εκείνη του άλλαξε κουβέντα. Ένας Θεός ξέρει μόνο πώς βρέθηκαν στα χέρια της…
  Κάθε απόγευμα συζητούσε με τον άντρα της τις εξελίξεις του πολέμου και το πρωί ερχόταν και μας μετέφερε ό, τι είχε μάθει, είτε από το ραδιόφωνο, είτε από τις εφημερίδες, είτε από τις κουβέντες των αντρών στο καφενείο.
 Τα νέα που μας έφερε μια βδομάδα αργότερα από την έλευση του γιου της στο νοσοκομείο ήταν δυσάρεστα. Κυριακή του Θωμά οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα…
Από νωρίς το πρωί τα γερμανικά αεροσκάφη πετούσαν επιδεικτικά πάνω από την πρωτεύουσα και οι κάτοικοι κλεισμένοι στα σπίτια τους, παρακολουθούσαν τις εξελίξεις από το ραδιόφωνο.   Τεθωρακισμένα οχήματα εισέρχονταν από τρείς διαφορετικές κατευθύνσεις για να φτάσουν στο κέντρο της πόλης.
Φτάνοντας στην Ακρόπολη, μια ομάδα Γερμανών, ανέβηκε στον Ιερό Βράχο για να κατεβάσει την ελληνική σημαία και να υψώσει τη γερμανική με τον αγκυλωτό σταυρό. Εκεί συνάντησαν τον νεαρό εύζωνα Κωνσταντίνο Κουκίδη που φρουρούσε τη γαλανόλευκη και παρ’ όλο που τον σημάδευσαν με τα πολυβόλα που κρατούσαν, εκείνος αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή τους. Ένας Γερμανός στρατιώτης έπραξε αυτό που αρνήθηκε να κάνει ο Έλληνας φαντάρος και αφού κατέβασε τη σημαία μας, τη δίπλωσε προσεκτικά και την παρέδωσε στον εύζωνα. Εκείνος την κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με λύπη και αφού την τύλιξε στο σώμα του, έτρεξε στην άκρη του Ιερού Βράχου τραγουδώντας τον Εθνικό μας Ύμνο και έπεσε με φόρα στο κενό.
  Μόλις η μητέρα του Ανδρέα τελείωσε την αφήγησή της, επικράτησε σιγή. Όλοι μας μέσα στο θάλαμο, ακόμη και οι νοσοκόμοι, με δάκρυα στα μάτια βυθιστήκαμε ο καθένας στις δικές του σκέψεις. Ο πόνος γι’ αυτό το παλικάρι, γι’ αυτόν τον τίμιο και εξαίρετο πατριώτη, έκανε την οργή μας εναντίων των Γερμανών μεγαλύτερη. Το γεγονός ότι δεν μπορούσαμε πια να κάνουμε τίποτα, μόνο να δεχτούμε στωικά τη μοίρα μας, μας ανάγκαζε να σφίγγουμε τα δόντια και να μη λέμε λέξη…
  Ο Ανδρέας πήρε εξιτήριο μετά από μερικές μέρες κι εγώ ύστερα από την παρότρυνση της μητέρας του αποφάσισα να γράψω δυο λόγια στους γονείς μου. Δε μου έφταιγαν σε τίποτα εκείνοι για το κακό που με βρήκε, ήταν πολύ εγωιστικό από τη μεριά μου να μην έχω δώσει σημεία ζωής τόσο καιρό. Εξάλλου ούτε εκείνοι περνούσαν καλύτερα από μένα, ο πόλεμος δεν έπληττε μόνο αυτούς που πολεμούσαν αλλά κι αυτούς που έμεναν πίσω. Οι δικοί μου αγωνιούσαν για τη ζωή μου κι εγώ τους άφηνα στα σκοτάδια μήνες ολόκληρους. Τους έγραψα για τον τραυματισμό μου και για το ενδεχόμενο πως σε λίγο καιρό θα βρίσκομαι κοντά τους, όπως μου είχαν επιβεβαιώσει οι γιατροί.           
   Είχε φτάσει η ώρα για να φύγω. Μετά από πέντε μήνες σχεδόν νοσηλείας, ήμουν καλά, μου είπαν και μπορούσα να γυρίσω στο σπίτι μου. Τι καλά εννοούσαν, δεν κατάλαβα… Εγώ όρθιος ξεκίνησα και μισός άνθρωπος επέστρεφα.
  Το μεσημέρι πριν την αναχώρησή μου από το Μεσολόγγι, με επισκέφτηκαν στο νοσοκομείο δύο άντρες απεσταλμένοι από το Γενικό Επιτελείο Στρατού για να μου εκφράσουν τα θερμά τους συγχαρητήρια και να με παρασημοφορήσουν για τα ανδραγαθήματά μου στο πεδίο μάχης. 20 Μαΐου του ‘41, εγώ γυρνούσα σπίτι μου, ενώ οι Γερμανοί επιτίθονταν στην Κρήτη. Μια μάχη που κράτησε δώδεκα μέρες με νικητές τους Γερμανούς, όμως το τίμημα της νίκης τους ήταν τόσο σοβαρό και μεγάλο που μέχρι το τέλος του πολέμου, είμαι σίγουρος πως δε θα επαναλάβουν παρόμοια επιχείρηση…

  Επιστροφή στο πατρικό μου σπίτι λοιπόν, ύστερα από λίγο καιρό απουσίας που σε μένα όμως φάνηκε ατελείωτος. Επιστροφή στα γνώριμα κι αγαπημένα πρόσωπα που με τόση χαρά με υποδέχθηκαν. Η μάνα μου, φανερά αδυνατισμένη, έσκυψε και με αγκάλιασε με δάκρυα στα μάτια και αμέσως μετά σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό, ευχαριστώντας τον Θεό που γύρισα ζωντανός. Δε θέλησα να τη στενοχωρήσω λέγοντας της πως στον ίδιο Θεό, εγώ είχα θυμώσει για το κακό που μου έτυχε.
  Ο πατέρας μου αφού με καλοδέχτηκε, με βοήθησε να ανέβω στο δωμάτιό μου. Το παιδικό μου δωμάτιο που φάνταζε πλέον στα μάτια μου τόσο μικρό, σαν να έλειψα δεκαετίες ολόκληρες. Αλλά και το χωριό μου, σε τίποτα δε θύμιζε πια το άλλοτε όλο ζωή αγαπημένο μέρος. Είχε υποστεί την απόλυτη εξαθλίωση από το πέρασμα του πολέμου πάνω του.
  Οι επόμενες μέρες ήταν βασανιστικές. Οι συγχωριανοί μου περνούσαν από το σπίτι να με δουν κι εγώ ένιωθα σαν αξιοθέατο, ή μάλλον το ακριβώς αντίθετο. Αισθανόμουν άσχημα, ντρεπόμουν για την κατάντια μου.
Οι γονείς του Σταύρου με επισκέφτηκαν και θέλησαν να μάθουν με κάθε λεπτομέρεια πώς χάθηκε ο γιος τους. Έφυγαν βουρκωμένοι αλλά ικανοποιημένοι και περήφανοι, γιατί μόνο τα καλύτερα είχα να τους πω γι’ αυτό το άξιο παιδί.
  Οι νύχτες ήταν χειρότερες, καθώς οι εφιάλτες δε με άφηναν να ησυχάσω. Τα μαχητικά βομβάρδιζαν και σάρωναν τα πάντα στο πέρασμά τους κι εγώ έτρεχα να σωθώ σαν λιποτάκτης. Ο Σταύρος με δύο λευκά φτερά αγγέλου στην πλάτη του, γελούσε σαν να με κορόιδευε και τότε ξυπνούσα κάθιδρος και τρομαγμένος.
Πέρασαν δύο χρόνια για να συνέλθω απ’ τη ντροπή που ένιωθα. Δύο χρόνια ολόκληρα για να σταματήσω να βλέπω αυτά τα όνειρα. Η αναπηρία έγινε μέρος του εαυτού μου, τη συνήθισα. Άρχισα δειλά δειλά να βγαίνω από το σπίτι και να κάνω βόλτες στο χωριό, να συναντάω ανθρώπους χωρίς να σκύβω το κεφάλι. Ο πατέρας μου σπρώχνει την αναπηρική καρέκλα μου μέχρι το καφενείο και καθόμαστε μαζί με όλους τους ηλικιωμένους του χωριού και κουβεντιάζουμε. Μιλάμε για τα κατορθώματά μας από την αρχή του πολέμου και ο πατριωτισμός ζωγραφίζεται στα πρόσωπα όλων μας, καθώς οι νίκες ήταν πολλές και η περηφάνια μεγάλη. Ενίοτε τα βλέμματα γεμίζουν θλίψη όταν θυμόμαστε τον θάνατο κάποιου συγχωριανού μας από τα πυρά του εχθρού ή ακόμα κι από τις κακουχίες ή όταν αναφερόμαστε στην παρούσα κατάσταση της κατοχής. Άλλες φορές πάλι, θυμώνουμε μεταξύ μας όταν η συζήτηση στρέφεται σε πολιτικό επίπεδο, μα με δυο ποτήρια κρασί τα ξεχνάμε όλα και γυρίζουμε ξανά την κουβέντα στα παλικάρια της πρώτης γραμμής. 
 Σταμάτησα να τα βάζω με τον Θεό και να μεμψιμοιρώ, κατάλαβα πως όλο αυτό δεν βγάζει πουθενά. Η κατάστασή μου θα είναι αυτή από δω και στο εξής και πρέπει να τη δεχτώ. Σε όλα αυτά, βέβαια, με βοήθησε η Ελένη. Μια γειτονοπούλα που μου στάθηκε επάξια από την πρώτη κιόλας μέρα που επέστρεψα στο πατρικό μου. Περνούσαμε ατελείωτες ώρες στο δωμάτιό μου, συζητώντας. Στην αρχή την έδιωχνα, γιατί δεν ήθελα να βλέπω κανέναν, με τον καιρό όμως με κέρδισε η επιμονή της και το γλυκό της χαμόγελο.
  Αμέσως μετά την απελευθέρωση, έχουμε πει να παντρευτούμε. Να έχει επιστρέψει και ο αδερφός της που ελπίζω κι εύχομαι να μην τον έχουν αιχμαλωτίσει, γιατί πολλά ακούγονται… Ναι, να παντρευτούμε, γιατί όχι;  Είναι όμορφη, έξυπνη, γλυκιά και ευγενική. Αισθάνομαι όμορφα κοντά της και με κάνει να ξεχνιέμαι από τις δυσάρεστες αναμνήσεις μου. Εκείνη με βοήθησε να δω τα πράγματα αλλιώς, να μη ντρέπομαι αλλά να είμαι περήφανος, γιατί αυτό που μου έτυχε, συνέβη όταν πολεμούσα γενναία υπέρ της πατρίδος μου…
  Σήμερα έχει δουλειά με τους δικούς της και δε θα έρθει να με επισκεφτεί. Έτσι, μένω μονάχος μου και αποφάσισα να γράψω. Να αποτυπώσω στο χαρτί όσα έχω μέσα μου και με βασανίζουν.
 Σχεδόν τρία χρόνια έχουν περάσει από την έναρξη του πολέμου και αυτό το μαρτύριο δεν έχει τελειωμό. Έχω επιστρέψει στον τόπο που μεγάλωσα, γνώρισα τον έρωτα κι όμως το κενό που εξακολουθώ να νιώθω είναι τεράστιο. Ποτέ δε θα ξεχάσω, πάντα θα θυμάμαι με πίκρα τη δύνη του πολέμου και τις πληγές που άνοιξε στην ψυχή μου, απ’ την άλλη πλευρά όμως χαίρομαι που είμαι εδώ. Πίσω στο σπίτι μου…
                                 
                             Φωτεινή Ταχατάκη

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016

28η Οκτωβρίου – Οι θύμησες έρχονται ξανά…





Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, οι θύμησες επιστρέφουν στο μυαλό μου. Νιώθω αστείρευτη υπερηφάνεια για όλους τους ένδοξους αγώνες της χώρας μου, αλλά ταυτοχρόνως και ένα πλάκωμα στο στήθος για όλους εκείνους που χάθηκαν στο πεδίο μάχης.

Θυμάμαι όταν ήμουν στο δημοτικό, το καμάρι που ένιωθα κάθε φορά που συμμετείχα στη σχολική παρέλαση. Για μέρες αντηχούσαν στ’ αυτιά μου τα εμψυχωτικά εμβατήρια της φιλαρμονικής και έμενε για καιρό χαραγμένη στο μυαλό μου η εικόνα της Ελληνικής σημαίας να κυματίζει στο ρυθμό τους.
Αργότερα στο γυμνάσιο, στις εκδηλώσεις για την Εθνική αυτή εορτή, να τραγουδάω Βέμπο και να δακρύζω…

Θυμάμαι μία άσκηση του σχολείου, στο βιβλίο της γλώσσας, που ζητούσε να γράψουμε συνοπτικά για το «ΌΧΙ» που είπε ο Ιωάννης Μεταξάς στους Ιταλούς και από κάτω μας έδινε περιθώριο “ανάπτυξης” τριών γραμμών. Είχα δυσκολευτεί πολύ τότε. Πώς ήταν δυνατόν να κλείσω σε τρεις σειρές τη δύνη του πολέμου; Τι σημαίνει συνοπτικά; Και τα συναισθήματα;
Όλος αυτός ο πόνος που βίωνε η κάθε μάνα μετά την ανακοίνωση πως ο γιος της “έπεσε υπέρ της πατρίδος”;
Η ψυχολογία αυτών που επέστρεψαν στα σπίτια τους ανάπηροι, άνθρωποι μισοί;
Η χαρά και η περηφάνια για κάθε νίκη απ’ όλες τις μάχες που δόθηκαν;
Η αγωνία για ένα άγνωστο αύριο στα μάτια των νεαρών φαντάρων, που πολεμούσαν αδιάκοπα αντιμέτωποι με την πείνα, τις άθλιες καιρικές συνθήκες και την έλλειψη των αγαπημένων τους προσώπων;
Πώς θα χωρούσαν όλα αυτά σε τρεις μόνο γραμμές;

Θυμάμαι τον παππού μου Μανώλη, που εδώ και κάποια χρόνια αναπαύεται εν ειρήνη, να μου διηγείται, γεμάτος ενθουσιασμό, ιστορίες από τον καιρό εκείνο, που τα κατορθώματά τους ήταν πιο σημαντικά από την κούραση και το φόβο του πολέμου. Και πάντα με έκανε να θαυμάζω τη μεγαλοψυχία του καθώς μιλούσε με όμορφα λόγια για τους Ιταλούς φαντάρους.
«Κι αυτά νέα παιδιά ήταν...» έλεγε, «που κλήθηκαν να κάνουν ακριβώς ό,τι κι εμείς.»

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, γεμίζουν δάκρια τα μάτια μου, διαβάζοντας τις μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν σε απόσταση αναπνοής τον πόλεμο, την εξαθλίωση της κατοχής και τις προσπάθειες ταπείνωσης της χώρας μας από τον εχθρό.

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες εκνευρίζομαι με την έλλειψη παιδείας και το πόσο “συνοπτικά” διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία αυτά τα τόσο σημαντικά γεγονότα της πατρίδος μας. Ο εκνευρισμός μου μεγαλώνει όταν αναλογίζομαι το πόσο αψήφιστα πέρασαν όλα αυτά στους επόμενους. Στους “σημαντικούς” ανθρώπους που μας κυβερνούν.
Εμάς τους Έλληνες, τους απόγονους αυτών των ηρώων που έδωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη τη ζωή τους για το καλό του τόπου. Χωρίς να σκύβουν το κεφάλι και δίχως να εμποδίζονται από τίποτα κι από κανέναν ώστε να σωθεί η χώρα αυτή.

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, επιλέγω να μην ξεχνώ…   


Φωτεινή Ταχατάκη