Παρασκευή 5 Μαρτίου 2021

6 Μαρτίου. Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού.


Ο Μανώλης...

Ο Μανώλης ήταν ένα παιδί ευαίσθητο, συνεσταλμένο, που αγαπούσε τη φύση, τα ζώα, τους ανθρώπους, τη μουσική και το διάβασμα.
Δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός, μα ήταν ευγενέστατος.
Αυτά ήταν ελάχιστα από τα πολλά προτερήματα του χαρακτήρα του και αυτοί ήταν κάποιοι από τους λόγους που τον έκαναν ξεχωριστό στα μάτια των γονιών του, οι οποίοι τον λάτρευαν. Ταυτοχρόνως όμως, αυτοί ήταν και οι λόγοι που στο σχολείο γινόταν στόχος.
Στόχος από τη <<συμμορία>>, όπως όλοι τους αποκαλούσαν. Γιατί όλοι γνώριζαν εκείνα τα "ζωηρά" παιδιά, που μην έχοντας δική τους αξιόλογη ζωή, στρέφονταν εναντίον κάθε αδύναμου για να διασκεδάσουν την πλήξη τους.
Συμμαθητές στο Δημοτικό αλλά και αργότερα στο Γυμνάσιο, έκαναν τη ζωή του δύσκολη με προσβολές, βρισιές και χτυπήματα σε κάθε ευκαιρία, δίχως ίχνος ντροπής, χωρίς μεταμέλεια, γιατί κανείς δεν τους δίδαξε τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Κι εκείνος υπέμενε κάθε ταλαιπωρία καθώς δεν είχε ποτέ το θάρρος να αμυνθεί ή να μιλήσει τουλάχιστον σε κάποιον μεγαλύτερό του.
Στους γονείς του δεν είχε πει το παραμικρό γιατί δεν ήθελε να τους λυπήσει. Κρατούσε τα πάντα μέσα του και έψαχνε μόνος του να βρει διεξόδους διαφυγής ώστε να λύσει τα προβλήματά του. Κανείς όμως δε βρέθηκε να του εξηγήσει πως το πρόβλημα το είχαν οι άλλοι και όχι εκείνος...
Ο Μανώλης ήταν ευτραφής γιατί στο φαγητό εκτόνωνε όλο του το άγχος.
Σχολείο δε σκέφτηκε ποτέ να αλλάξει καθώς τότε θα έπρεπε να ομολογήσει στους δικούς του τους λόγους που επιθυμούσε κάτι τέτοιο.
Ο Μανώλης στο Λύκειο έγινε Μάνος, για να σηκώσει ανάστημα και να ξορκίσει τους δαίμονες, τον φόβο, τους εφιάλτες που στοίχιωναν τις νύχτες του.
Έπεισε τους γονείς του να του αγοράσουν καινούργια ρούχα, συμβατά με τη μόδα της εποχής. Όχι για να τον προσέξουν, το αντίθετο. Να γίνει ένα με τη μάζα και να μπορεί να κρύβεται μέσα σε αυτήν, να πάψουν να τον ενοχλούν.
Γράφτηκε σε μία ομάδα μπάσκετ, έχασε κιλά και αποδείχτηκε άριστος και σε αυτό το άθλημα. Όμως η <<συμμορία>> ήταν και πάλι εκεί. Διαφορετική από αυτή του σχολείου αλλά ίδια και χειρότερη στις συμπεριφορές.
Τον στρίμωχναν στα αποδυτήρια, τον απειλούσαν, του "έχαναν" πράγματα απ' το σακίδιό του, του έβαζαν το κεφάλι κάτω από τη βρύση με το παγωμένο νερό, κι όλα αυτά επειδή τον παίνευε ο προπονητής πριν και μετά από κάθε αγώνα.
Μπορεί να άλλαξε όνομα και εμφάνιση, μα στη ζωή του δεν άλλαξε τίποτα ουσιαστικό. Ο χαρακτήρας του έμεινε αμετάβλητος και οι βασανιστές του ανυποχώρητοι.
Ο Μάνος έβαλε τέλος στη ζωή του λίγες ημέρες πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο...

*Μάθε στα παιδιά σου τον σεβασμό για τον συνάνθρωπο. Δείξε στα παιδιά σου έμπρακτα πως όλοι είμαστε ίσοι.*

                                            ✍  Φωτεινή Ταχατάκη


Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2021

Έναν χρόνο μετά...


Σήμερα έκλεισε ένας χρόνος από την εμφάνιση του Κορονοιού στην Ελλάδα... 

Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος μέσα στον φόβο, στην ανοχή, στη θλίψη...

Έναν χρόνο μετά, οι μάσκες αυξήθηκαν, εξακολουθώντας να κρύβουν τα χαμόγελα...
Έναν χρόνο μετά, τα αντισηπτικά πλήθυναν θέλοντας να μας προστατεύσουν περισσότερο...
Έναν χρόνο μετά, μετράμε απώλειες τραγικές...
Έναν χρόνο μετά, η κούραση, το άγχος, η οργή είναι κι αυτά αυξημένα όπως τα κρούσματα...

Εδώ και έναν χρόνο οι αποστάσεις μας γονάτισαν, ο Έρωτας χάθηκε ανάμεσά τους. Τα θέλω των παιδιών, οι εφηβικοί στόχοι...

Έναν χρόνο μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει...Είμαστε ακόμα εδώ και πολεμάμε τον αόρατο εχθρό...
Έναν χρόνο μετά, καλούμαστε να αντέξουμε και πάλι γιατί έπεται συνέχεια...
Έναν χρόνο μετά, αξίζει να προσπαθήσουμε πιο δυνατά για να φτάσουμε στον δρόμο προς την ελευθερία...


Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2021

Άγιος Βαλεντίνος;;

 

  Ποτέ δε πίστεψα στη μέρα ετούτη. Τη θεωρούσα πάντοτε ανούσια και μέσα μου τη χλεύαζα. Όχι γιατί δε πιστεύω στον έρωτα, τουναντίον... Ανέκαθεν θεωρούσα πως ο έρωτας είναι από μόνος του γιορτή. 

  Δε χωράει το μεγαλείο του μονάχα σε μία μέρα, σε μία συγκεκριμένη ημερομηνία, σε ελάχιστες μόνο ώρες. Ο έρωτας είναι πνοή ζωής, είναι ευτυχία, είναι το δυνατότερο συναίσθημα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Είναι αυτός που δε θα σε αλλάξει αλλά θα σε ελευθερώσει, εκείνος που πιθανόν να σε τρομάξει αρχικά μα είναι ο ίδιος που θα σε διδάξει. Ίσως να μην κρατήσει για πάντα, όμως θα σου προσφέρει χιλιάδες αναμνήσεις.

  Πολλοί τον συγχέουν λανθασμένα με τη θλίψη, την απογοήτευση, την πτώση, την απόγνωση, τον θάνατο. Όχι, δεν είναι αυτός ο έρωτας. Εκεί μπερδεύονται άλλα συναισθήματα όπως ο φόβος, η ζήλια, ο εγωισμός. Ο έρωτας μόνο χαρά μπορεί να δώσει και ο καθένας θα πρέπει να είναι καθάριος κι απαλλαγμένος από οτιδήποτε σκοτεινό για να τον λάβει, να τον ζήσει, να τον δεχτεί και να θαυμάσει τη δύναμή του.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2020

Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας των γυναικών

 


  Μην κλείνεις τ' αυτιά σου στις κραυγές των φίλων, των συγγενών, που σου λένε να φύγεις, να τρέξεις, να σωθείς. Μην αγνοείς το νοιάξιμό τους, τους φόβους τους, τις συμβουλές τους. Εκείνοι βλέπουν! Αυτό ακριβώς που βλέπεις κι εσύ αλλά δε θέλεις να παραδεχτείς, να συνειδητοποιήσεις.   Σταμάτα επιτέλους να εθελοτυφλείς, σταμάτα να δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα. Ποτέ δε θα αλλάξει, κι αν αλλάξει θα είναι προς το χειρότερο. Φύγε όσο είναι καιρός, ζήτα βοήθεια, πάρε τη βοήθεια που σου προσφέρεται. Δεν είσαι μόνη σου, μη φοβάσαι. Υπάρχει λύση, υπάρχει τρόπος να το τελειώσεις όλο αυτό, να γλυτώσεις.   Επώδυνα, ναι! Δύσκολα, σίγουρα! Μα θα περάσει. Θα τα καταφέρεις αρκεί να το πάρεις απόφαση. Θέλει δύναμη ψυχής, θέλει προσπάθεια, θέλει κόπο, μα θα τα καταφέρεις. Αρκεί να κλείσεις τ' αυτιά σου στα παρακάλια του, στα θετρινίστικα 《Σ' αγαπώ》 του, στις φωνές του που ως άλλες Σειρήνες σε κρατάνε δέσμια κοντά του.  Δε σ' αγαπάει. Δεν είναι έτσι η αγάπη, μάτια μου... Πάρε απ' το χέρι τη ζωή που σου ανήκει. Μονάχα σε σένα ανήκει, να το θυμάσαι αυτό. Και οδήγησέ την στη δική σου Ιθάκη. 

                                        Φωτεινή Ταχατάκη

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2020

Κυκλοφορεί!!

 

Δεν ήθελε να παραδεχτεί ποτέ την αδυναμία της, τη δειλία της, να πει μια κουβέντα παραπάνω, να αντιμιλήσει ή να αρνηθεί…

Αυτή ήταν η Αρετή. Αρετή σκέτο, δίχως τόλμη αλλά με μεγάλη καρδιά. Από μικρό παιδί δεν ήθελε να εναντιωθεί στους δικούς της με αποτέλεσμα να ορίσουν εκείνοι το μέλλον της στο πλευρό ενός άντρα που δεν αγαπούσε. Παρόλα αυτά, η Αρετή ανέλαβε το τίμημα που της αναλογούσε, μεγάλωσε τα παιδιά της και κάπου στο τέλος, παραδέχτηκε πως όλα μας τα λάθη τα πληρώνουμε. Στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’70, η οικογένεια της Αρετής θα γνωρίσει την αγάπη, τον θυμό, την απώλεια και την προδοσία. Μεταξύ Ελλάδας, Γερμανίας και Ηνωμένων Πολιτειών, οι ήρωες του βιβλίου πληρώνουν καθημερινά το τίμημα των επιλογών που τους αναλογεί. Παίζουν το καλύτερό τους χαρτί…. Άλλοτε κερδίζουν και άλλοτε χάνουν αλλά μέσα από τις δυσκολίες νικήτρια βγαίνει μόνο η ζωή…